Das huere im Usdruck huere guet chunt vom Wort Huer mit dr Bedütig «gefallene Frau, Prostituierte» häär. Es isch eis vo dene Wörter, wo zeige, wi ugliich Maa u Frou i dr dütsche Schpraach behandlet wäärde, wius für e Maa ke vergliichbaari Bezeichnig git.

Das Wort chunt scho im Authoochdütsche voor u isch en Ableitig vo huor mit dr Bedütig «ausserehelicher Beischlaf oder Ehebruch». Luschtigerwiis geit ds latinische Wort carus mit dr Bedütig «lieb, wert, teuer» u daa dermit o Caritas uf di gliichi Wortwüürze zrügg wi Huer.

Ds Wort Huer meint auso e Frou, wo mit emene Maa schlaaft, ooni das si mit im ghüraaten isch. Übertreit isch es zum ene wüeschte Schimpfwort woorde. Aber scho im 19. Jarhundert het mes vor Subschtantiiv u Adjektiiv afa bruuche aus reins Verschterchigswort im Sinn vo «sehr» ooni negatiivi Bedütig. Drum cha einen e huere Glückpiuz sii un es huere Glück haa, wiu er das huere geile Glücksschpiiu het gwunnen u huere schööni Feerie cha mache. Verschtercht cha me de no säge, dä het es uhuere Schwein ghaa.

Mir bruuchen i üsne Autaagsdialäkt viiu Wörter aus reini Verschterchigswörter, wo uurschprünglech e negatiivi Bedütig hei, u chöi säge: choge, cheibe, rüüdig, verreckt oder verdammt schöön.

Mi ghöört öppe d Gschicht, ds Verschterchigswort huere sig verwandt mit hurra, aber das schtimmt niid.